IzdvojenoKultura

“STAROVREMENSKE SPAHIJE” VEČERAS U DVORANI “PARK” U OKVIRU “DANA RUSKE KULTURE”

Večeras će u Dvorani “Park” u okviru Dana ruske kulture biti odigrana predstava “Starovremenske spahije” u produkciji Pozorišta mladih iz Sankt Peterburga.  Reditelj je  Georgije Vasiljev, a predstava je dobitnik najznačajnije  petrogradske teatarske nagrade “Zlatni sofit”.

Slijedi tekst koji je  ovim povodom priredila prof. Zagorka Zečević.

U ” Starovremskim spahijama” Gogolj je ismijao isprazan život stanovnika spahijskih imanja, ograničen isključivo na fiziološke potrebe. Pisac izvrgava ruglu besmislenost života, “gdje ni jedna želja ne prelazi preko plota dvorišta.” Tugom za istinskim, zdravim društvenim životom ljudi protkana je cijela priča.

Junaci ove satirične i istovremeno lirske priče o ljubavi, jesu Afanasij Ivanovič i Pulherija Ivanovna, provincijski bračni par koji živi izolovano od svijeta, u tišini svoga doma i svojih navika koje su postale njihova druga priroda. Oni žive spokojno, jedno drugom su beskrajno odani. Iako su decenijama u braku, oni se međusobno oslovljavaju sa „Vi“, uz puno delikatnosti i poštovanja. Smisao njihovog života je u međusobnom poštovanju i bogatoj ishrani. Predstavljajući nam dobre starce, Afanasija Ivanoviča i Pulheriju Ivanovnu, njihovu intelektualnu ograničenost, lijenost, opsjednutost kulinarskim interesima koji su iznad svih drugih ljudskih potreba, pisac se cijelim bićem istinskog humanističkog protesta protivi društvenom poretku koji od čovjeka pravi bogalja. Parazitski način života potpuno uništava čovjeka  – to je centralna misao ” Starovremskih spahija”.

Gogolj ima ambivalentan odnos prema svojim junacima – s jedne strane je to bespoštedna kritika nakaznosti ispraznog življenja, gdje i ono malo ljepote i dobrote propada u besmislicama, a s druge strane, on duboko saosjeća sa njima. Međutim, u ovom slučaju ne postoji kontradikcija, jer smisao Gogoljevog dvosmislenog odnosa prema njegovim junacima leži u njegovom humanizmu, stavovima o čovjeku i njegovom položaju u konkretnim sociološko-istorijskim uslovima.

Afanasij Ivanovič i Pulherija Ivanovna su ljudi kao i svi drugi, a ne nekakvi poluidioti kakvima na prvi pogled izgledaju. Čak i kroz sumornu atmosferu trivijalnosti, sitničavosti i dosade njihovog bitisanja, otkrivaju se njihove dobre ljudske osobine — gostoljubivost, nesebičnost, srdačnost, iskrena ljubav. Zato „Starovremske spahije” nisu samo djelo koje osuđuje lijenost i besmisleni način života, već nas istovremeno tjera na duboku zamišljenost  nad pitanjima savremenog života, nad uzrocima te strašne praznine ljudskog postojanja.

Upravo sa tom meditacijom je povezan sav lirizam priče. Gogolj je nevjerovatnom snagom svog talenta pokazao kako ljudi propadaju u uslovima nakaznosti života modernog društva, ali čak ni u tome ne gube ljudske kvalitete. Afanasij Ivanovič i Pulherija Ivanovna su divni ljudi koji su po svojoj prirodi nesposobni na bilo kakvo zlo, koji do te mjere žive jedno za drugo, da smrt jednog, predstavlja smrt i za onog drugog. Pisac prema njima nesumnjivo gaji duboke simpatije.

“Nevidljive suze” i smijeh satire koji su prisutni i u ovoj divnoj priči – to je ono što i inače karakteriše Gogoljev humanizam.

Predstava je na programu večeras, sutra i u petak od 19 sati.

Ostavite Vaš komentar

WP Facebook Auto Publish Powered By : XYZScripts.com